Egzotyczne zboże dla cukrzyków i dbających o linię. Ma lekko orzechowy smak, idealne do chleba, placków i naleśników

Miłka abisyńska (Eragrostis tef) pochodzi z Wyżyny Abisyńskiej, dzisiejszej Etiopii i Erytrei. Jest jednym z najstarszych udomowionych zbóż na świecie i do dziś stanowi podstawę wyżywienia milionów ludzi w Afryce Wschodniej. Co istotne, nie jest to relikt przeszłości wyparty przez nowoczesne uprawy, lecz roślina nadal aktywnie wykorzystywana w codziennej diecie.

Teff należy do rodziny traw. Rośnie szybko, dobrze znosi suszę, jest odporny na choroby i nie wymaga żyznych gleb. Właśnie ta odporność sprawiła, że przez wieki był gwarantem bezpieczeństwa żywnościowego w regionach o trudnych warunkach klimatycznych.

Występuje w kilku odmianach barwnych - od jasnej, przez czerwonawą, po ciemnobrązową. Różnice dotyczą głównie smaku i zastosowań kulinarnych, a nie wartości odżywczych.

We współczesnej dietetyce teff nie wzbudza zainteresowania wyłącznie tym, że jest "egzotyczny", lecz dlatego, że funkcjonalnie różni się od zbóż glutenowych.

Najważniejsze cechy:

• naturalny brak glutenu, co czyni go bezpiecznym dla osób z celiakią i nietolerancją glutenu,
• niski indeks glikemiczny, istotny w diecie osób z insulinoopornością i cukrzycą typu 2,
• wysoka zawartość błonnika, sprzyjająca kontroli apetytu i stabilizacji poziomu cukru we krwi,
• pełniejszy profil aminokwasowy niż w przypadku wielu innych zbóż.

Teff nie powoduje gwałtownych skoków glukozy, a jednocześnie daje uczucie sytości na dłużej. To właśnie dlatego często pojawia się w dietach redukcyjnych aby porządkować sposób odżywiania.

Miłka abisyńska dostarcza solidnej porcji energii, ale w formie, która jest lepiej kontrolowana metabolicznie. Zawiera:

• znaczące ilości żelaza, co ma szczególne znaczenie w diecie osób ograniczających mięso,
• wapń w ilościach rzadko spotykanych w zbożach,
• magnez i fosfor, wspierające układ nerwowy i mięśniowy,
• witaminy z grupy B, ważne dla przemian energetycznych.

Dzięki obecności błonnika rozpuszczalnego teff sprzyja prawidłowej pracy jelit i wspiera mikrobiotę jelitową. Oznacza to lepsze trawienie, mniejszą skłonność do podjadania i stabilniejszy poziom energii w ciągu dnia.

Mąka teff powstaje z całych ziaren, bez oddzielania otrębów. To produkt pełnoziarnisty z definicji, a nie efekt marketingowego nazewnictwa. Dzięki temu zachowuje naturalną strukturę i pełne spektrum składników mineralnych.

W smaku jest delikatna, lekko orzechowa, z wyczuwalną nutą zbożowej głębi. Kolor zależy od odmiany - od jasnobeżowego po ciemnobrązowy.

W kuchni mąka teff:

• dobrze wiąże wilgoć,
• daje bardziej zwartą strukturę niż mąki ryżowe czy kukurydziane,
• sprawdza się w wypiekach, które mają być sycące, a nie puszyste.

Nie jest to mąka, którą warto traktować jako prostą kopię pszennej. Najlepsze efekty daje tam, gdzie struktura ma być stabilna, a smak wyraźny. W kuchni znajdziesz więc dla niej wiele zastosowań, np. do:

• chlebów bezglutenowych i pieczywa na zakwasie,
• placków i naleśników, zarówno wytrawnych, jak i słodkich,
• zagęszczania zup i sosów, bez użycia mąki pszennej,
• owsianki i dania śniadaniowe, jako alternatywa dla owsa,
• bazy do dań wytrawnych, podobnie jak kasze czy komosa ryżowa.

Całe ziarna teff po ugotowaniu mają konsystencję bardziej kremową niż ryż czy kasza. Dobrze komponują się z warzywami, strączkami i przyprawami o ciepłym profilu smakowym.

W Etiopii teff nie jest "nowinką żywieniową", lecz codziennością. Najbardziej znanym daniem jest injera - fermentowany placek na zakwasie, który pełni jednocześnie rolę pieczywa i talerza. Proces fermentacji dodatkowo zwiększa biodostępność składników mineralnych i wspiera trawienie.

To ważna wskazówka również dla europejskiej kuchni: teff bardzo dobrze reaguje na fermentację, długie wyrastanie i spokojne przetwarzanie. Im mniej pośpiechu, tym lepszy efekt.

Źródło: terazgotuje.pl