Ma cienką skórę i zero pestek, ale rzadko jadamy. Doskonale nawadnia, oczyszcza organizm z toksyn

Ogórek wężowy, nazywany też szklarniowym, wygląda jak wydłużona wersja klasycznego ogórka. I rzeczywiście: zwykle ma od 25 do nawet 40 centymetrów długości. Jego skórka jest cienka, gładka i pozbawiona charakterystycznych wypukłości. Pod nią znajdziemy z kolei jednorodny miąższ z minimalną ilością drobnych pestek, a nie znajdziemy – wodnistego środka, który często ląduje w koszu przy krojeniu tradycyjnych ogórków. Cały czas mówimy jednak po prostu o ogórku, tyle że wyhodowanym z myślą o uprawie pod osłonami. 

Ogórek wężowy najlepiej rośnie w kontrolowanych warunkach. Lubi ciepło i stałą wilgotność, a nie lubi przeciągów. Dlatego najczęściej uprawia się go w szklarniach lub tunelach foliowych. W Polsce warunki klimatyczne nie zawsze są dla niego łaskawe, szczególnie przy chłodniejszych nocach. Ale to nie znaczy, że jest poza naszym zasięgiem. 

Otóż coraz więcej polskich gospodarstw produkuje ogórki wężowe lokalnie. W przydomowym ogrodzie również można spróbować, pod warunkiem że zapewnimy mu ciepłe stanowisko, żyzną glebę i regularne podlewanie. Bez systematyczności jednak się nie obejdzie. 

Warto ponadto wiedzieć, iż ogórki wężowe są zwykle odmianami partenokarpicznymi. Oznacza to, że zawiązują owoce bez zapylania. Dzięki temu mają mniej pestek i bardziej jednolitą strukturę. Właśnie dlatego tak dobrze sprawdzają się w nowoczesnych uprawach szklarniowych. 

Na pierwszy rzut oka różnica pomiędzy ogórkiem wężowym a zwykłym jest oczywista. Długość, gładka skórka, brak wyraźnych brodawek. Ale to dopiero początek. Klasyczny ogórek gruntowy ma grubszą skórkę i wyraźniejsze nasiona. Częściej bywa też gorzkawy w smaku, podczas gdy ogórek wężowy jest pod tym względem łagodniejszy i bardziej przewidywalny. 

Różnice widać także w zastosowaniu. Ogórki gruntowe świetnie nadają się do kiszenia i konserwowania. Mają zwartą strukturę, która dobrze znosi zalewę i fermentację. Ogórek wężowy lepiej sprawdza się natomiast jako dodatek do świeżych sałatek czy kanapek. Jego delikatny miąższ i niemal niewyczuwalne pestki sprawiają, że nie dominuje potrawy. 

Ogórek wężowy w około 95 proc. składa się z wody. I to jego największa zaleta. W upalne dni działa jak naturalny napój nawadniający. Nawadnia, a przy tym dostarcza niewielkich ilości potasu, magnezu i witaminy K. Nie bez znaczenia jest też niska kaloryczność. W 100 gramach znajdziemy zaledwie kilkanaście kalorii. To sprawia, że ogórek wężowy jest sprzymierzeńcem osób dbających o linię. 

Co więcej, duża zawartość wody i błonnika pomaga w pracy jelit. Regularne sięganie po świeże ogórki może zatem wspierać trawienie i uczucie lekkości po posiłku. Do tego dochodzi delikatne działanie moczopędne, które sprzyja usuwaniu nadmiaru wody z organizmu.  

Ogórka wężowego najprościej pokroić w plastry, dodać odrobinę soli, skropić cytryną i gotowe. Ale to dopiero początek. Warzywo to świetnie sprawdza się w chłodnikach, szczególnie tych na bazie jogurtu naturalnego, kefiru czy maślanki.  

W połączeniu z czosnkiem, koperkiem i odrobiną oliwy tworzy coś między sałatką a sosem. Można z niego zrobić także zielone smoothie z miętą i jabłkiem, orzeźwiającą wodę smakową albo cienkie wstążki do sałatki z fetą i pomidorami. 

Cienka skórka, brak twardych pestek, wysoka zawartość wody i lekkość, której często nam brakuje na talerzu – oto ogórek wężowy w pełnej krasie. Może następnym razem, stojąc przy warzywnej półce, zamiast sięgać po to, co znamy od lat, wybierzemy dłuższy egzemplarz leżący obok? 

Źródło: terazgotuje.pl